Yetmiş iki ayrı millet, bir o kadar da din!
Tek kaygısı seni sevmek benim milletimin;
Kafirlik, müslümanlık neymiş; sevap, günah ne?
Maksat sensin, araya dolambaçlar girmesin.
Archive for Tanrı
Araya dolambaçlar girmesin
Bilginler
O bilginler ki evrenin özetidirler;
Düşüncelerinin atı göklerde gezer;
İş kavramaya gelinde Senin özünü
Şaşkınlıktan Felek gibi başları döner.
Boş
Dünya “muhdes” mi “kadim” mi diye tartışmak boş:
Ben gittikten sonra ha “muhdes” olmuş ha “kadim”!
Ta baştan gereği düşünülmüş her şeyin
Neden boşuna uğraşır, dertlenir insan?
Kendimi düzeltmeğe nasıl varsın elim:
Senden güzelini yapmak bana mı kalmış!
Özgürlüğe ermiş, sarhoş olmuşuz birlikte.
Haram işlemeyen müslüman nerde?
İki günde bir somun geçiyorsa eline
Soğuk suyu da olursa bir kırık testide
Niçin kendinden kötüsüne kul olur insan,
Ne diye girer kendi gibisinin hizmetine?
Müslümanlara şarap haram edilmiştir derler
İçmene bak, haram işlemeyen müslüman nerde?
Tanrı birliği
Tanrı evrenin canı, evrense tek bir beden
Melekler bu bedenin duyuları hep birden
Yerde gökte canlı cansız ne varsa birer uzuv:
Budur Tanrı birliği, boştur başka her söylenen.
Bu varlık denizi nerden gelmiş bilen yok;
Öyle bir inci ki bu büyük sır, delen yok;
Herkes aklına eseni söylemiş durmuş,
İşin kaynağına giden yolu bulan yok.
Yüreğini uydur aklına
Kim yüreğini uydurduysa aklına
Bir anını yitirmedi bu dünyada;
Ya Tanrı uğruna emek verdi candan
Ya rahatını aradı buldu şarapta.
Farzet ki üstünde değil altındasın
Madem ki yerin önünde sonunda toprak
Farzet ki üstünde değil altındasın.
Yoksula, yoksulluğa yakın ettin beni;
Dertlere, gurbetlere alıştırdın beni;
Yakıların ancak erer bu mertebeye:
Tanrım, ne hizmet gördün de kayırdın beni?
Kimsenin tuzuna da ekmek banmadım
Ciğerimi kebap edip yemedikçe.
Yaradanın sanatı
Ey kara cübbeli, senin gündüzün gece;
Taş atma dünyayı bilmek isteyenlere.
Onlar Yaradanın sanatı peşindeler:
Senin aklın fikrin abdest bozan şeylerde.
Sensiz içtiğimiz su bile haram
Ölmemek elimizde değil ki bizim:
İyi yaşamamak beni tek korkutan.
En doğrusu, dosta düşmana iyilik etmen;
İyilik seven kötülük edemez zaten.
Dostuna kötülük ettin mi düşmanın olur:
Düşmanınsa dostun olur iyilik edersen.
Deniz, deniz olduğu için dalgalanır,
Çöpe sor, hep onun içindir dalgalar.
Kim demiş haram nedir bilmez Hayyam?
Ben haramı helali karıştırmam:
Seninle içilen şarap helaldir,
Sensiz içtiğimiz su bile haram.
Kölelik
Putların, Kabenin istediği: Kölelik
Çanların, ezanların dilediği: Kölelik
Mihraptı, kiliseydi, tesbihti, salipti:
Nedir hepsinin özlediği? Kölelik.
Yeryüzünü gül bahçesine çevirmekten
Daha güzeldir bir insanı sevindirmen.
Bin kulu azat edenden daha büyüktür
Bir hür insanı iyilikle kul edebilen.
Tekkede, medresede, manastırda, kilisede,
Bir cennet cehennem kaygısıdır sürüp gitmede.
Oysa yüce varlığın sırlarına eren kişi
Bunların tohumunu uğratmaz düşüncesine.
Meyhanede kendini bilenler bulunur;
Bilmeyenleri ayırmak da kolay olur.
Yıkılsın bilgisizlik yuvası medrese:
Ordan kendini bilip de çıkan hiç yoktur.
Güçlü olduğuna inandırdın beni;
Bol bol da verdin bana vereceklerini.
Yüz yıl günah işleyip bilmek isterim:
Günahlar mı sonsuz, senin rahmetin mi?
Sana gönülden sesleneyim
Vefasız dünya diye yakınıp durma:
Dünya elindeyken tadını çıkarsana!
Herkese vefalı olsaydı bu dünya
Sıra mı gelirdi senin yaşamana?
Günah olacak ki Tanrı bağışlasın:
Rahmet neye yarar günah olmayınca.
Senden bir şey gizlenemez nasıl olsa:
Hoş gör de sana gönülden sesleneyim.
Gerçekten sevdin mi?
Bedeninde et, kemik, sinir kaldıkça,
Dünyadaki yerini bil, kendinden şaşma.
Düşmanın Zaloğlu Rüstem olsa ger göğsünü,
Dostun Karun olsa iyilik altında kalma.
Sevgiyle yoğrulmamışsa yüreğin
Tekkede, manastırda eremezsin.
Bir kez gerçekten sevdin mi dünyada
Cennetin, cehennemin üstündesin.
Şarap benlik kaygusu bırakmaz sende
Çözülmedik bir düğüm kalmaz beyninde
İblis bir kadeh şarap içmiş olaydı,
Secdeye yatardı Adem’in önünde.
Hakk’a akıl öğretmek senin haddine mi?
Sen mi Hak’tan rahmet dileyeceksin bana?
Hakk’a akıl öğretmek senin haddine mi?
Sarhoşla aşık cehenneme gidecekse;
Kimselerin göreceği yoktur cenneti.
Bu yol kendini yenmişlerin yoludur
Sen bağışlasan da ben yerim kendini.
Sabaha karşı aşıkların iniltisi
İki yüzlü softanın ezanından güzel.
Benim sevmem de böyle
Cenneti ibadetle kazanacaksam,
Senin ne cömertliğin kalır bu işte?
Aşk bir beladır, ama Tanrı’dan gelme
Halk neden karşı kor Tanrı emrine?
Bize her şeyi yaptıran kendi madem;
Kulu sorguya çekmenin alemi ne?
Sensiz camide, namazda işim ne?
Seninle buluşma yerim meyhane.
Benim sevmem de böyle, yüce Tanrı:
İstersen kaldır at cehennemine.
Hep bir çember, dolanıp durduğumuz!
Ne önümüz belli, ne sonumuz.
Kim varsa bilen, çıksın söylesin:
Nerden geldik? Nereye gidiyoruz?
Gönlü dolu
Cebi boş gönlü dolu olmayan kişi
Her şeyden geçmenin tadını ne bilir?
Kim görmüş o cenneti, cehennemi?
Kim gitmiş de getirmiş haberini?
Kimselerin bilmediği bir dünya
Özlenmeye, korkulmaya değer mi?
Hem yap hem yapma demek seninki bana
Ne mutlu çabuk gidene dünyadan;
Hele bu dünyaya hiç gelmeyene!
Ne mutlu adı sanı bilinmeyene;
İpeklere, kürklere bürünmeyene.
Her şey bir gün dağılıp gidecek
Öyleyse vara yoğa ne bakarsın?
Aşk tavlasında hileye kaçma
Gönül, her an sevdiğinin kapısında ol;
Her istediğini onda ara, onda bul.
Aşk tavlasında hileye kaçma kalleşçe;
Koy canını ortaya, soyulursan soyul.
Sevgili, sırlarına eren gönül nerde?
Sözlerinin tekini duyan kulak nerde?
Gece gündüz serilirsin de karşımıza:
Yüzünü bir kez gören mutlu göz nerde?
Bir an geçmek istiyoruz kendimizden
Bizim şarap içmemiz ne keyfimizden,
Ne dine, edebe aykırı gitmemizden;
Bir an geçmek istiyoruz kendimizden
İçip içip sarhoş olmamız bu yüzden.
Musa, Yahya, İsa gibi
Bir yanarım Tanrı özlemiyle Musa gibi
Bir ölürüm murada ermeden Yahya gibi
Yarı gökte kalırım hep bir iğne yüzünden
Hep bir başka derdin terzisiyim İsa gibi.
Yok bil kendini, özgür ol da yaşa
Sen hiç gitmeyecek gibisin, değil mi?
O gidenler de hep senin gibiydiler.
Sonu yokluk madem bu dünyamızın
Yok bil kendini, özgür ol da yaşa.
Ey doğru yolun yolcusu, çaresiz kalma
Çıkma kendinden dışarı, serseri olma
Kendi içine sefer et erenler gibi
Sen görenlerdensin, dünya seyrine dalma.
Dünya padişahın, kayserin, hakanın olsun
Cehennem kötünün, cennet iyinin olsun
Tesbih meleklerin olsun, temizlik Rızvan’ın
Sevgili bizim olsun, canı canımız olsun.
Yüce varlık bize bir beden verince
Sevmesini öğretti her şeyden önce.
Neyse hep odur benim sevgim ve sevgilim.
Hani Tanrı’nın kulu, nerde?
Nerde yüreği tertemiz uyanık insan?
Nerde güzel düşünceler ardından koşan?
Herkes kendi kafasının kulu kölesi:
Hani Tanrı’nın kulu, nerde o kahraman?
Bu topraklar üstünde en temiz kişi
Sağlığında toprak kesilmiş olandır.
Evrenin özü doğruluk olaydı
Bir elde kadeh, bir elde Kuran
Bir helaldir işimiz, bir haram
Şu yarım yamalak dünyada
Ne tam kafiriz, ne tam müslüman!
Peki, ben ne görünüyorsam oyum:
Ya sen? Ne görünüyorsan o musun?
Bayram geldi; işimiz iştir bu aralık
Horoz kanı gibi şarap bollaşır artık.
Gel gelelim eşekler de boş gezer şimdi:
Oruç gemi ağızlarından çıkar, yazık!
Üzülme; eşek eşeği beğenir:
Hayır var sana kötü demelerinde.
Böyle mi yaşardı iyiler dünyada,
Evrenin özü doğruluk olaydı?
Ne din umurumda, ne cennet, ne dünya!
Camiye gittim, ama Allah bilir niye:
Ne namaz kılmaya, ne dua etmeye.
Eskiden bir kilim aşırmıştım camiden
O eskidi, gittim yenisini yürütmeye.
Ne din umurumda, ne cennet, ne dünya!
Sevginle gireceğim toprağa
Benim halimden haber sorarsan,
Bir çift sözüm var sana, yürekten:
Sevginle gireceğim toprağa,
Sevginle çıkacağım topraktan.
Pergel
Sevgili, seninle ben pergel gibiyiz:
İki başımız var, bir tek bedenimiz.
Ne kadar dönersem döneyim çevrende
Er geç baş başa verecek değil miyiz?
Tanrı, cennet ve cehennem
Cehennem, boşuna dert çektiğimiz günler,
Cennetse gün ettiğimiz günlerdir bizim.
Var mı dünyada günah işlemeyen, söyle;
Yaşanır mı hiç günah işlemeden, söyle;
Bana kötü deyip kötülük edeceksen,
Yüce Tanrı, ne farkın kalır benden, söyle.
Beni özene bezene yaratan kim? Sen!
Ne yapacağımı da yazmışsın önceden.
Demek günah işleten de sensin bana:
Öyleyse nedir o cennet cehennem?
Ne der dili inciler saçan Muhammet:
Cömert gavur cimri müslümandan yeğdir.
Tanrı’nın rahmeti büyüktür
Ey özünün sırlarına akıl ermeyen;
Suçumuza, duamıza önem vermeyen;
Günahtan sarhoşum, ama dilekten ayık;
Umudumu rahmetine bağlamışım ben.
Büyükse de isyanım, kötülüklerim,
Yüce Tanrı’dan umut kesmiş değilim;
Bugün sarhoş ve harap ölsem de yarın
Rahmete kavuşur elbet kemiklerim.
Rahmetin var günah işlemekten korkmam;
Azığım senden, yolda çaresiz kalmam;
Mahşerde lütfunla ak pak olursa yüzüm
Defterim kara yazılmış olsun, aldırmam.
